پرنیان

نازگل شیرین زبونم عید امسال رو بخاطر بیماری همه گیر کرونا، توی خونه موندیم... اولین سالی هست که خونه ایم، همیشه قبل از سال تحویل می‌رفتیم و بعد از سیزدهه برمی گشتیم اراک... امیدوارم این ویروس لعنتی زودتر شرش کم بشه و ما از قرنطینه که در واقع حبس خانگیست نجات پیدا کنیم... شما هم بسیار خوشحالی که بابا خونست و سرکار نمیره... با بابا خاله بازی می کنید، قایم موشک، بالا بلندی، گوشی بازی به بابا میگی منو دوست داری، بابا میگه بله، میگی: پس چرا میری پیانو میزنی؟؟؟ اگر منو دوست داری باید با من بازی کنی... تنها اتفاقی که می شد بابا رو از پیانوش جدا کرد، شمایی😉     ...

شبکه پویا، یه برنامه ای داره به نام جشن نماز که هر روز که پخش میشه شما میگی عکس من رو هم بفرست... این هم از عکست عشقمم عاشق اون دمپایی هات هستم ...

نازنینم بعد از اعلام شیوع بیماری کرونا، اون هم از قم، مدارس تعطیل و همه قرنطینه خانگی شدیم.... از ۱۶ بهمن که جشن دنیا اومدن نی نی دایی جون بود، دیگه قم نرفتیم... روزهای اول خیلی بیتابی میکردی که بری خونه خاله همسایه، ولی کم کم عادت کردی و توی خونه می مونیم...  به هر کسی هم که زنگ میزنی، میگی مواظب باش کرونا نگیرتتون... نقاشی بامزه ای از کرونا کشیدی و میگی، اینا سوزن هستن روی سرش... انشالله به سلامتی ، همه مردم این دوره رو رد کنم🙏🙏   ...

دلبندم، ظاهراً علاقه ت به موسیقی به بابا و خانواده پدری رفته... رفتیم نمایشگاه موسیقی،  یه تمبک کوچولو خریدیم ، یه گیتار و ارگ کوچولو هم داری... مدام باهاشون آهنگ میزنی... تماس تصویری که با فامیل میگیریم، دونه دونه اینا رو میاری و براشون آهنگ میزنی... آهنگ تولدت مبارک رو هم با پیانو یاد گرفتی و خیلی مشتاقانه و روزی چندیییین بار میزنی... عشق منییییی.... نفسمممم😘😘😘😍😍😍   ...

بخاطر اومدن کرونا، یک ماهی هست که توی قرنطینه خانگی به سر می‌بریم... اوایل خیلی بهانه می‌گرفتی بری خونه خاله همسایه و مدام گریه میکردی ... ولی کم کم عادت کردی و در خونه رو هم باز نمی کنی و میگی کرونا میگیرتمون😁 یک روز توی هفته قبل رفتیم پشت بوم و توپ بازی کردیم ولی بخاطر ایزوگام انعکاس نور زیاده و چشم رو اذیت می‌کنه... امروز تصمیم گرفتیم بریم نهار رو بیرون بخوریم.. یه جایی پیدا کنیم که کمتر توی رفت و آمد و دسترس مردم باشه.. پشت شهرصنعتی ، توی کوهها جای مناسبی بود.. نشستیم یک ساعتی و شما یه کم توپ بازی کردی و برگشتیم... بهت خوش گذشته بود و هر روز ظهر میگفتی بریم ناهار رودخونه   ...

امروز به مناسبت دنیا اومدن نی نی دایی، مهمونی برگزار شد... شما اولش خیلی ذوق داشتی و خوش اخلاق بودی ولی آخراش دیگه خسته شده بودی و میگفتی بریم خونه ...  خاله سمیه به کمک اومد و شما و ترنم رو با بازی سرگرم کرد... ...

دقیقا یکماه بعد از تولد سه سالگیت، یعنی ۵ آذر، به آنفولانزا مبتلا شدی... دلیل اون هم آب خوردن با لیوان درین بود، من هرقدر بهت هشدار دادم که با لیوان کسی نباید آب خورد ولی شما لج کردی و گریه و زاری و آخر هم کار خودت رو کردی...😤😤 تب بالایی داشتی و هرچی من تلاش کردم نتونستم تب رو پایین بیارم. کل شب رو بیدار بودم... یکدفعه ساعت ۹:۳۰ صبح با تکون شدیدی که خوردی، فک صورتت شروع به تکون خوردن کرد و تشنج کردی... من داشتم از ترس سکته می کردم.. اول با اورژانس و بعدش با بابا تماس گرفتم... اورژانس سریع اومد و شما رو به بیمارستان بردیم و دستور بستری دادن... دو شب رو بیمارستان بودیم... توی تمام این مدت من پلک روی هم نذاشتم... تا اینکه عمه ...

نازنینم سال قبل قرار بود تولد مفصلی بگیریم که توی همون روزها معلوم شد خاله سادات مریضه و باید جراحی بشه و بعدش شیمی درمانی رو شروع کنه.. دیگه هیچ کس حال و حوصله نداشت و همه نگران وضع خاله بودن و تولد منتفی شد... تصمیم گرفتیم تولد سه سالگی رو مفصل بگیریم، اما باز هم دقیقا توی همین روزها مشخص شد خاله یه توده دیگه توی بدنش هست و باید سریعتر جراحی بشه😔 امسال هم به تعویق افتاد و تولدت شد با حضور تنها مهمونمون که درین بود... البته خونه مامان فاطی هم یه تولد کوچولو گرفتیم.. امیدوارم روزها و سال های خوشی مقابلت باشن و روز به روز خوشحال تر باشی... موفقیت های بزرگی رو برات آرزو می کنم... دلبرکم   ...

دلبرکم... نزدیک آمدنت بود و من بیقرار بودم... بیقرارِ آمدن تو میدانستم که بیایی تمام زیبایی های کائنات هم با تو می آیند.. آمدی و نور پاشیدگی به تمامِ لحظه های من آمدی و شدی تمامِ من زادروزت مبارک غنچه تروتازه ام... امروز که تو آمدی ، من می روم میروم برای یک طلوع دیگر، یک ظهورِ نو می روم تا زمینی کنم این معصومِ آسمانی را بنازم قدرت بی انتهای الهی را، ۳سالگیت مبارک نازنینِ من یادت باشه تو تمامِ منی! ...

امروز 32 امین ماهیست كه به محفل گرممون قدم گذاشتي...  32 ماهه كه صداي بال زدن فرشتگان رو توی خونه مي شنوم كه براي مراقبت از تو به زمين آمدند....    دختر بي همتاي من! كودكانه هايت را با تمام وجود مي ستايم و لذت كودكيهايت را در دفترچه خاطرات ذهنم به يادگار نگه ميدارم تا هيچ گاه بي آلايشي بچگي هايت را از خاطر نبرم. صداي نفسهايت را در حين خواب شماره ميكنم تا در دفترچه خاطرات ذهنم همه را حك كنم... نبايد چيزي از قلم بيفتد... لبخندت زيباترين تصويري است كه در اين دنياي پوشالي يافته ام...  این ماه تصمیم گرفتم بریم مهدکودک تا ارتباطت با بچه های همسنت خوب بشه.... ولی کا...